Moet ik politiek betrokken zijn?

Lieve mensen,

Ik moet meer betrokken zijn. Het schilderen en mijn andere hobby’s zijn niet toereikend, niet voldoende om een daadwerkelijk verschil in de wereld te maken. Mijn hulp – en schuldvraag werd versterkt door een column van de Correspondent (uiteraard), van Rutger Bregman, die zich afvroeg hoe we herinnerd willen worden:

“Als apathische hipsters die zichzelf in slaap susten terwijl de planeet gefrituurd werd, de Europese Unie uiteenviel en het fascisme de kop opstak? Of als generatie die in verzet kwam, nieuwe dromen formuleerde en het onrealistische onvermijdelijk maakte? In het laatste geval: laten we nu het verschil maken. Er is geen tijd te verliezen.” (bron)

Dus: #hoebetrokkentezijn? #hoepolitiek? Na recente gebeurtenissen, zoals het lezen van meer columns, toenemende bewustwording wat betreft de Tweede Wereldoorlog, de Vluchtelingencrisis, nieuwe presidenten, maar ook de nadering van de sloop van mijn atelier, beginnende winters en een lekke band, begon ik met zoeken naar eventuele oplossingen.

Na alles wat ik las over polarisatie, de vooroordelen over de angstige onderbuikmensen en vooroordelen over intellectuele nietsnutten, wil ik ook wel minder polarisatie. Ik zocht mijn heil weer bij de Correspondent, want dat komt steeds op mijn tijdlijn. Daar zag ik ditmaal een stuk van (zelfbenoemd geprivilegieerde) Rob Wijnberg, die een poging doet polarisatie tegen te gaan met het volgende:

“Beste PVV-stemmer, u en ik hebben meer gemeen dan we denken.” (bron)

Ik las het geheel en was onder de indruk van de nuances en de voorgestelde verbroedering. Toen bedacht ik me juist dat mijn goeie oude buurtbewoners van vroeger, waarvan ik later het PVV-lidmaatschap op facebook zag, dit heus niet gaat lezen (of voor gaat interesseren), net zoals zij waarschijnlijk dit stuk niet gaan lezen. Of is dat mijn vooroordeel (PVV-stemmers willen niet nuanceren)?

Dit blijven alsnog blogs voor eigen parochie, de geprivilegieerde die zichzelf bekritiseert, voor zichzelf en andere geprivilegieerden. Het telkens inzichtelijker maken van verschuivende perspectieven en wie dat het leukst kan. Net zoals deze blog dat waarschijnlijk ook blijft. Het is moeilijk om dit te overstijgen, zulke blogs kunnen ondanks hun inhoud als geheel overkomen als: weer zo’n correspondentcolumn, hipstergezeur. En dan krijg je weer van die Ewout Klei-reacties (die ik stiekem wel grappig vind):

schermafbeelding-2016-11-24-om-10-53-15 schermafbeelding-2016-11-24-om-10-54-26

 

 

 

 

 

 

Wat te doen? Of zijn we nou eenmaal beperkt tot praten, schrijven en goede doelen steunen. Ik bedoel, ik hoef toch niet echt naar zo’n debat en zo’n actie en zo’n buurtgesprek?

Als ik de politiek betreed moet dat dus anti-polariserend/all-you-need-is-love/maar-dan-niet-hippie/zeer-duidelijk-en-begrijpelijk zijn. Polarisatie komt door diversiteit en democratie en die kan ik niet ondermijnen met mijn plannen voor een aristocratie van genuanceerde superhelden. Arjen Lubach deed wel een poging om een superkamp (kamp Nuance) te stichten, al valt daar ook weer veel over te zeggen (dat deed de Groene Amsterdammer dan ook trouw).

Wat mij dwars zit is dat ik door politieke betrokkenheid het idee heb gekregen niet alleen maar in mijn atelier mag zitten, want dat is onbetrokkenheid, en dan heb ik straks niets gedaan aan alle problemen. Dus een schuldvraag. Schilderen is ook een elitair discours voor een zeer klein deel van de bevolking waar de rest niet de positie/aandacht/ interesse voor heeft om het te waarderen. Mijn eerste reactie was altijd: ‘nou en, ik zit lekker, picasso-1Picasso was ook zo en zo, ik ben feitelijk hetzelfde,’ en dan wil het wel weer. Ik ben een toegewijd kunstenaar die zijn atelier volledige vrijheid moet gunnen en geen minuut met iets anders bezig hoeft te zijn.

Maar dit wordt af en toe in de war geschopt. Dan moet ik wellicht gaan snijden in mijn tijd en wat vrijmaken om mijn steentje bij te dragen, als eenling in de massa, en met de mensen om mij heen over oplossingen nadenken. En uiteraard, een stukkie schrijven. Want dat kan je dan doen, in een column uitleggen waar het mankeert in de politiek en wat voor gedachten we nodig hebben. Oproepen tot daadkracht en activisime binnen de kaders van de tekst.

Ik weet het niet. Ik weet niet of ik in makkelijkere taal wil praten, de kunst toegankelijker wil maken, mezelf minder elitair, meer toenadering zoeken… Misschien wil ik juist wel veel meer ‘elitair’ worden. Leven voor de esthetiek, verschraling tegengaan en kwaliteit voorop zetten. En geen schuldgevoel over eventueel egocentrisme. Dat is juist nodig om goed werk te maken. Ik weet het niet.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s