Quit Playing Games (With My Art)

Kunst kijken, Zwolle 2016

Een bijzondere neiging, om jezelf op te sluiten en niet meer met de wereld te bemoeien. Nog meer bijzonder is het om tijdens zeldzame uitstapjes, ditmaal naar een tentoonstelling van de Jonge Talenten (ArtEZ), de neiging te voelen recensent te zijn en kritiek te leveren. En dat terwijl ik er was uitgestapt. Maar deze tentoonstelling maakte me, net zoals de andere Finals (afstudeerexposities) van de laatste 5 á 6 jaar, gefrustreerd, verward, een tikje boos, terwijl ik dat binnenshuis toch zo weinig ben.

Ik bezoek dergelijke evenementen uit sociale overwegingen (wat recensies nog moeilijker maakt), en ik kom terug met het gevoel dat kunst (op deze manier) inderdaad geen subsidie verdiend, haar legitimatiecrisis aan zichzelf heeft te danken en telkens weer haar pannenkoekenimago bevestigt. Tuurlijk, het zijn studenten, het is maar Zwolle, maar kóm op, wanneer is het nou eens klaar met die geëngageerde brain-fart producten? Aanklachten tegen social media door confrontaties met spiegels en naakte onzekere meisjes en verkeerde zelfbeelden en animaties van telefoonverslaafden? En wanneer is het nou eens klaar met kunst-is-lekker-creatief-onderbewust-Freud-Surrealisme—alternatief-contextloze Engelse citaten– puberale balpentekeningen?

FP_4181065_BARM_Nordahl_Jackson_EXCL_121009En wanneer is het nou eens klaar met het verschrikkelijke statement dat we in een gehaaste maatschappij (geld-status-macht) leven en dat we rust moeten vinden en dat alleen een kunstenaar de mensheid daaraan kan herinneren en daarbij kan helpen door een scheef hok te timmeren waar je je drukke systeemhoofd in moet stoppen (waarin het overigens nog steeds niet stil is (en als het wel stil zou zijn wil ik er ook niet inzitten (LEDIGHEID etc)). Iedereen weet dat het laat- kapitalistisch monster – prestatiedruk – blabla – lastig is, en zo niet, vooruit, maar dan is een hok met verwarde foto’s en een a4-tje met Loesje-tekst en uitleg niet plots een artistieke eye opener.

Dan zijn er ook nog een paar die iets sufs doen met waarneming en dat niets is wat het lijkt en wat willekeurig Sartre her en der.

Iets positiefs? Een meisje had een paar abstracte landschappen geschilderd, weids en regenachtig, groot formaat, aardig kleurgebruik. Tekst en uitleg was ook niet meer dan een omschrijving hiervan. Ja, we kunnen van mening verschillen, maar dat leek me richting Kunst gaan, autonoom en daadwerkelijk doorvoelde esthetica, artistiek bescheiden maar met potentie om daadwerkelijk na de diploma-uitreiking ook iets voort te brengen.

En de rest wordt dan waarschijnlijk een prima docent, maar ik weet niet of dergelijke prima docenten straks weer de nieuwe, talentvolle kunstenaars moeten begeleiden, of ze op de middelbare school zelfs al verwaarlozen. Want onze postmoderne kindertjes mogen dan wel alles doen wat ze zelf willen, maar niet anything goes. 

De blik op mezelf is nu wellicht onvermijdelijk, wat ik kan zeggen is dat ik gedurende mijn opleiding ook ‘statements’ zocht, met ieder ding ook iets wilde zeggen over filosofie, kerk en het liefst over mezelf. Blij dat dat nu voorbij is, of minder wordt, en ik eindelijk beelden kan gaan maken.

Doeg lieve kunstkijkers, blijf beelden zoeken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s