Joe de albino-neger

1

Op de dag dat Joe, de verstandelijk gehandicapte albino-neger van Joodse afkomst, met een zigeneurkamp in het begin van de jaren veertig van Joegoeslavië naar de Slowaakse Republiek trok, om zijn vader op te sporen, zijn moeder was immers overleden aan buiktyfus in een Joegoeslavische schuilkelder, en zijn vader had hem voor de geboorte verlaten, had hij nog geen enkele vrees voor de tegenstand die hem wellicht op straat kon overkomen. Joe, die eigenlijk Joseph heette, Joseph Allegro om volledig te zijn, had niet het vermogen om lang verdrietig te zijn om zijn moeder. Hij was zelfs nog nooit echt verdrietig geweest. Soms schrok hij ergens van, maar dat vergat hij telkens snel. Geestelijk schatte men hem nog geen acht jaar oud, terwijl hij lichamelijk al tweeëndertig was. Joe was vrolijk, altijd al geweest, en in goede vorm door zijn voortdurende bewegingen. Stilzitten deed Joe nauwelijks. Het enige waar hij bang voor was waren herdershonden, hij had er zelfs een gruwelijke hekel aan, maar voor de rest hield hij onvoorwaardelijk van Gods schepping. Vooral wanneer hij ergens de geluiden van jazzmuziek ontwaarde sprong hij als een kind zo blij in het rond. Hij kon het niet laten.

Het enige wat hij van zijn vader (een grote, zwarte man) had, was een adres. Zijn moeder (een prachtige Jodin) had eind jaren dertig nog briefwisselingen met hem gevoerd, ze waren van plan om hun relatie te hervatten, de tijden waren ongunstig voor alleenstaanden, om alsnog samen voor hun zoon te zorgen, en wel in het bosrijke gedeelte van Polen. Godzijdank werd dit plan gedwarsboomd, want in Polen was het echt verschrikkelijk, hadden ze gehoord, en wat een geluk hadden ze dat de briefwisseling ophield door toedoen van het vernielde postkantoor. Voordat de moeder stierf had ze een zigeneurkamp, waarmee ze bevriend was, die van plan was om naar de Slowaakse Republiek te reizen, gevraagd of ze haar zoon mee wilden nemen, en dat mocht. Ze had gevraagd of hij achterin de wagen mocht zitten en dat ze zijn vrolijkheid, die af en toe ongepast kon zijn, mochten negeren. Als ze ervoor zorgden dat hij af en toe iets dronk en at, en hem bij het adres van zijn vader af zouden zetten, zou ze rust vinden. Ze gaf hen het adres mee en stierf twee dagen later.

In de wagen gaf Joe zijn rode ogen goed de kost aan het landschap dat ze achterlieten. Hij zat achterstevoren op de rand van de huifkar en hij vond het een raar gevoel om naar het verleden te kijken terwijl hij naar de toekomst ging. Hij moest ervoor zorgen dat de zon hem zo min mogelijk te pakken kreeg. Zijn witte haren happerden in de wind en hij glimlachte om de geuren van het veld, die opwindende rookkolommen die af en toe voorbij vlogen en de zalige rust van het ontbreken van wereldse geluiden, alsof alles zich op een onvoorstelbaar verre achtergrond begaf. Hij genoot. De mensen met wie hij reisde waren lieve zigeneurers, en al viel hij op door zijn afwijkende uiterlijk, er waren geen problemen. Niemand zag hem, verscholen in de kar, en ze hadden het geluk geen patrouilles tegen te komen. Ze reisden licht, onopvallend en voornamelijk door dichtbegroeide bossen, bossen die ze doorkruisten alsof ze er stuk voor stuk geboren waren. Doordat ze allen uitstekend gierig konden zijn hadden ze weinig rantsoen nodig, en Joe verzon nooit uit zichzelf dat hij honger of dorst had. De familie bestond uit de vader, de bestuurder van de kar, de moeder, een dochter, een zoon en nog twee zoontjes in de vorm van een tweeling. Alle ooms en tantes die ze vroeger hadden waren omgekomen in het geboorteland tijdens de eerste bezettingen, maar voor Joe was het één grote familie.

Om de route voor de lezer te verduidelijken, hun geboorteland was het huidig Servië. Hiervandaan moesten ze door huidig Bosnië, Kroatië, Slovenië en Oostenrijk om bij Slowakije aan te komen. U kunt de kaart erbij pakken om een beeld te vormen, indien nodig. Het verslag van deze avonturen start in Slovenië, waar ze de eerste tegenslag ondervonden. Tot dusver ging het voorspoedig. Joe had geen idee wie of wat God precies was, maar God was met hen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s