Shameless!

Paul Abbot groeide op in een arbeiderswijkje in Engeland en had een alcoholistische vader. Jaren later maakt hij de serie Shameless. Wat in eerste instantie als een tragiek is bedoeld, werd uiteindelijk tevens een komedie. Het camerawerk, de montage, de personages, het script, het dialect, het decor, het scenario; een ijzersterke serie die schaamteloos het ‘waardeloze’ leven weergeeft, en waar ik veel raakvlak in herken met mijn eigen werk. Hier volgt ter illustratie het intro wat een aantal seizoenen gehanteerd werd door Frank Gallagher: Shameless-Frank-Gallagher-001

“Tickets this way to the Chatsworth Express! Come and watch pikeys making a mess of the lives they were given by Him upstairs! And kids, they’re convinced, aren’t actually theirs… What sounds on earth could EVER replace kids needing money? Or wives in yer face… ‘cause this, people reckon – and me included – is why pubs and drugs were kindly invented to calm us all down and stop us going mental! These are Chatsworth estate’s BASIC essentials! We’re worth every penny for grinding your axes… You shit on our heads, but, you pay the taxes! Imagine Britain without Chatsworth buccaneers, who’ll cum on your face for the price of a beer… Make poverty history! Cheaper drugs now! Make poverty history! Cheaper drugs now! Heh heh heh heh… scatter! Partay!”[1]

En de volgende beschrijving dekt de lading ook treffend:

Imagine the ultimate Crapsack World. No one has a job, kids have lost their parents, or the parents simply just don’t care. The police are corrupt and incompetent, crime is rife, people barely have enough money for food and each day is a struggle. Sounds grim? Well, in 2004, write Paul Abbott and others at Channel Four planned to create a very dark show about life in one of the ‘sink estates’ in Manchester. However… at some point in the gestation process, the team realised that what they had been planning could ALSO work as a comedy. And the rest is history. Shameless tells the story of a family of brothers and sisters, abandoned by their mother, having not only to bring themselves up, but also effectively keep tabs on their alcoholic, drug-addled father Frank. It introduces the viewer to a whole world of people living in a place many people would think was incompatible with any type of humour other than Gallows Humour. And yet it remains one of the funniest things on British television in the last thirty years. This is due to a combination of scripts, acting and direction that has you laughing with these people, rather than pitying them or laughing at them.[2]

De ledigheid, die in Shameless zo sterk naar voren komt, lijkt mij al jaren te benauwen. Ik heb het gevoel dat ik al  jaren achtereenvolgens in bed lig en iets moet doen, heel veel doen. Maar wel iets waar ik volkomen achter sta. En de vrijheid om dat uit te vinden kan veel betekenen. Ik ben klaar met de ledigheid. Sinds de middeleeuwen weten we dat de ledigheid des duivels oorkussen is. Max Dendermonde stelt echter dat de wereld door vlijt ten onder gaat en dat op je rug liggen en naar de hemel staren een betere optie is. Dat weet ik nog niet zo. Ik weet wel dat een mens geconfronteerd wordt met zichzelf wanneer hij niets doet, en dat hij iets moet vinden wat hij vol overgave kan doen. Als dat naar de sterren kijken is, dan prima. Toch?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s