Over het fotograferen van Angsten

We beginnen met Richard Billingham, die zijn eigen ‘tokkie’-familie, een alcoholistische vader en een obesitas-moeder, fotografeert. Zie http://www.saatchigallery.com/artists/richard_billingham.htm voor zijn confronterende werk.

Een andere fotograaf wiens werk en visie ik interessant vind, is Nan Golding. Nan Golding is een fotograaf waarbij ‘confrontatie’ een grote rol speelt, wat ik ook voor mijn videowerk kan laten gelden, ik wil het publiek confronteren met een bepaalde generatie, een bepaald genre, en de vraag of het een ode of afgunst (of beiden) verdiend. Dit herken ik in het volgende:

De wilde, kleurige snapshots die Nan Golding in de afgelopen dertig jaar maakte van haar vrienden en zichzelf zijn direct, dicht op de huid en nietsontziend (zie: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2676/Cultuur/archief/article/detail/416567/1996/11/15/Hard-rauw-en-kwetsbaar-HET-HELSE-LEVEN-VAN-NAN-GOLDIN.dhtml). Het is een stijl die bijdraagt aan een uitstraling van authenticiteit die wereldwijd grote invloed heeft gehad op een hele generatie fotografen. Wie kijkt naar Goldins indringende slideshows wordt geconfronteerd met de meest banale maar ook de meest diepe emoties van het bestaan: liefde, afwijzing, haat, dood.

,,De foto’s van Goldin doen je beseffen dat de mens een gebrekkig wezen is, geneigd te vervallen in de meest troosteloze ellende”, zegt de Zweedse fotograaf Anders Petersen (1944), al jaren bevriend met Goldin, die ook fascinerend werkt maakt, zie:http://erickimphotography.com/blog/2012/08/27/10-things-anders-petersen-can-teach-you-about-street-photography/). Volgens Petersen, die begin jaren zeventig bekend werd met Café Lehmitz, een zwart-witserie over dronkelappen en lowlifes in een bar in Hamburg, behoort de Amerikaanse tot een ‘familie’ van fotografen. ,,Ed van der Elsken, Diane Arbus, Daido Moriyama, Antoine D’Agata: het zijn allemaal mensen die in staat zijn om écht tot de kern van wat mensen beweegt door te dringen. Het zijn fotografen die willen aanraken, ruiken, proeven wat ze fotograferen. Wat ik van hen heb geleerd is dat het er niet om gaat een goede of slechte foto te maken, het is belangrijker of een beeld geloofwaardig is.’

Bij Goldin is alles persoonlijk: ze richt haar camera op haar vrienden en legt ze ook nog eens vast op de meest intieme momenten.” Van Manen noemt de fotografie voor de komst van Goldin een ,,stuk braver”. ,,Iedereen was sociaal bewogen, bezig de wereld te veranderen. En ineens was er Goldin: haar foto’s waren persoonlijk, direct, ze ging met haar neus bovenop iedereen zitten, ze lag letterlijk bij haar vrienden in bed. Dat rauwe, het recht erop af, dat vond ik echt prachtig.”Nan goldin_ Suzanne on her bed, New York City, 1983

,,Goldin fotografeert met het grootste gemak de meest ongemakkelijke situaties”, zegt de Amerikaanse fotografe Jessica Dimmock (1978). ,,Ze staat bij wijze van spreken met haar vrienden onder de douche. Ze fotografeerde haar vriendin Cookie zelfs op het toilet. Misschien is dat nu niet zo vreemd meer, maar in de jaren tachtig was dat ongewoon.”

,,Zelfs als ze een bloem fotografeert, gaat het nog over haarzelf”, zegt Petersen. Volgens de Zweedse fotograaf is iedere foto die Goldin neemt uiteindelijk een zelfportret. ,,In feite is het een vorm van therapie die ze beoefent.” Goldin fotografeert volgens Petersen uit ‘persoonlijke noodzaak’. ,,Iemand als Nan wordt gekweld door demonen. De manier om met die demonen te leven is door te werken, door foto’s te nemen. Ik denk dat je je eigen angsten het best kan bestrijden door zo dicht mogelijk op je onderwerp te gaan staan en te fotograferen waar je bang voor bent: eenzaamheid, ziekte, dood.”

,,Goldin laat zien wie zij is: haar foto’s tonen haar vrienden, haar leven, het gaat over haarzelf”, zegt Leonie Purchas. ,,In feite toont zij ons haar dagboek, niet in schrift maar in beeldvorm.” Vooral dat laatste heeft Purchas geïnspireerd bij haar eigen fotografie. ,,Goldin heeft mij de moed gegeven om mijzelf als fotograaf ook bloot te geven. Als je opgroeit, ben je geneigd om veel dingen te verstoppen, maar ik denk dat Goldin de neiging heeft om te laten zien hoe de verhoudingen werkelijk zijn.”

Voor Golding is het ongezond om dingen te onderdrukken. Ze wil de persoonlijke wereld publiek maken.” Fotografie werd voor Goldin een geheugensteun, een manier om degenen die haar dierbaar zijn te vereeuwigen. ,,Haar foto’s zijn haar relikwieën”, zegt Dimmock. ,,Het is een manier om het leven vast te houden. Ik begrijp dat wel. Vaak kan je, achteraf, door een foto goed zien hoe je je eigenlijk tot iemand verhoudt. Via de camera heb ik soms dingen van mensen geleerd die ik op een andere manier nooit te weten zou zijn gekomen. Het fotograferen stelt me in staat om ruige, gekke, intense relaties met mensen te ontwikkelen, iets wat ik in het gewone leven nooit zou kunnen. Fotografie kan een creatieve oplossing bieden voor een bepaald gemis.”

,,Fotografie kan zeker helpen bij het verwerken van verdriet”, meent Van Manen. ,,Het heeft een therapeutische werking. Het kan heerlijk zijn om te fotograferen, het geeft spanning, een adrenalinekick. Ik denk dat die camera voor haar een manier is geweest om terug te komen in het leven. Want uiteindelijk wil Nan Goldin telkens zichzelf laten zien.”[1]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s